procedure aanvraag van een wapen

Om in aanmerking te komen voor een "verlof tot voorhanden hebben van een vuurwapen" in de volksmond een wapenvergunning genoemd moet je aan het volgende voldoen:

- Je moet minimaal 18 jaar oud zijn.
- Je moet ten minste een jaar actief lid zijn van een clustergroep.
- Je moet vaardig om kunnen gaan met het wapen dat je aan wilt vragen.
- Je mag geen strafblad hebben of een misdrijf hebben gepleegd.

Om een verlof tot voorhanden hebben aan te vragen ga je eerst naar het bestuur van jouw vereniging om te vragen of zij jou bekwaam genoeg vinden om een wapen te kopen.
Heb je de goedkeuring van het bestuur dan ga je of naar de plaatselijke politie om daar een zogenaamd WM III formulier te halen.
Heb je dit formulier dan kun je met dit formulier naar een wapenhandel bij jou in de buurt om daar een wapen uit te zoeken (Je kan natuurlijk ondertussen al wel een optie op een wapen hebben bij een wapenhandelaar of bijvoorbeeld een mede re-enactor wiens wapen ook op een verlof staat.).
Heb je een wapen gevonden welke je graag zou willen hebben dan vul je het WM III formulier in. Let op punt 5 welke ondertekend moet worden door degene van wie je het wapen koopt. Punt 6 is de verklaring van het bestuur van de VHM welke je al in bezit hebt.
Nu heb je een volledig ingevulde WM III formulier waar je weer mee naar de politie moet. Je levert het formulier in bij de afdeling "bijzondere wetten" zodat zij jou kunnen natrekken (of je geen strafblad hebt enz.).  Neem twee pasfoto’s mee voor het verlof welke contant betaald kan worden of dmv automatische afschrijving.
Je kunt ook nog een internationaal verlof aanvragen. Neem dan nog een pasfoto mee.
Dit natrekken kan ongeveer 2 weken in beslag nemen. 
Indien alle gegevens kloppen en je aanvraag wordt geaccepteerd dan kun je op het politie bureau je verlof tot voorhanden hebben van een vuurwapen ophalen. 
Met dit verlof kun je bij de wapenhandel je wapen gaan ophalen. 
Meestal zal de politie je vragen om na het ophalen van dit wapen nog een keer langs te komen maar dan met het wapen. Ze controleren dan het wapennummer met het nummer dat zij hebben ingevoerd in hun computer en tevens controleren ze of het deugdelijk is onklaar gemaakt voor het verschieten van scherpe munitie.
Is alles goed dan kun je naar een evenement om daar je eerste schot te lossen met je eigen wapen.

Een helpende hand bij het uitzoeken van uniformering. Deze lijst zal later worden bijgewerkt met foto’s ter verduidelijking.

Underwear:

Het halterhemdje: kenmerkend is dat de zomen in elkaar lopen. Er zijn ook varianten waarbij de zomen in de halters open zijn, maar de gesloten komt veel voor. Bij een bepaalde replica verkoper worden ze “Kelly’s heroes shirts” genoemd, maar dat is natuurlijk onzin daar het de standaard shirts zijn van de GI uit de oorlog.

wit T-shirt.

De Nederlandse versie lijkt op de Amerikaanse maar heeft een gebaande stof wat wel erg Nederlands is. Niet gebruiken.

Zeer kenmerkende boxershort: drie knoopjes als sluiting en afsteltouwtjes aan de zijkant.

Shirt, Flannel, OD coat style
Tot 1941. Kenmerkend is dat de knoopsgaten in een dubbele stoflaag zitten.
 of

Shirt, Flannel, OD coat style special
Na 1941. Kenmerken: dubbele stoflaag voor knoopsgaten is weggelaten.
In de mouwen en achter de knoopsgaten zitten “gasproof flaps”.
Onder de kraag aan de achterkant zitten twee knoopjes voor de “woolen antigas hood”
 

Trousers, Wool, Serge, OD Light Shade, Special, 1937-pattern
De wolle broek. Deze broek wordt in Nederland ook wel de mosterdbroek genoemd vanwege zijn kleur. De broek heeft vijf zakken: twee naar binnen gekeerde broekzakken, een horloge zakje rechtsvoor, en twee naar binnen gekeerde kontzakken.

Jas: Jacket, Field, OD         

Field Jacket, maar in de re-enacters mond eerder M41 jas genoemd. Een eerdere variant was al aangenomen in 1940.
Kenmerken: Zes knoopjes en een knoop om de kraag te sluiten. Twee schuinen zaken. De effen licht kaki stof was oorspronkelijk waterdicht. Er zijn varianten bekend in  fijn banenstof maar de meeste jasje zijn effen. De voering is van een lichtgrof haaks geweven donkergroene stof.
De ritssluiting is van het merk Talon en linkshandig dus voor ons verkeerd om.

Er zijn van deze jas redelijk veel kopieën op de markt wat niet wil zeggen dat ze allemaal even goed zijn. Er zijn nog weinig jasjes welke de originele 100%  benaderen maar omdat wij vaak bezig zijn met battles en banjeren door het veld is het verstandig een kopie aan te schaffen.

Een afrader is de zogenaamde “Officers jacket”. De stof is het niet helemaal en de voering is gemaakt van bruin stof waar schuine banen doorheen lopen. Ritssluiting is rechthandig en van een onbekend merk.

Het is jammer dat de meeste fabrikanten geen naam achter laten want er zijn wel kopieën op de markt welke dicht in de buurt komen. Japanners zijn meesters in het kopiëren van alles maar daar betaal dan wel een prijs voor. Op de Europese markt zijn echter goed betaalbare kopieën te vinden.

 

Shoes, service, reverse upper
Vanaf juni 1943. Lage schoenen (ankle boots). Nylon veters tegen het rotten.

Het is zonde om op originele schoenen rond te lopen. Ervaring leert dat de originele schoenen er door de jaren heen niet beter op zijn geworden en de neiging hebben hun zolen te verliezen in een zuigende modderplas. Tegenwoordig zijn er goede replica’s te koop dus bespaar je een frustratie en schaf deze aan.

Leggins, canvas, M-1938, dismounted
Canvas beenkappen als versteviging voor de enkels. Samen te dragen met de ankleboots.
Zorg dat je de juiste maat aanschaft: 1R (zeer smal) t/m 3R (brede kuiten). Het staat erg stom als je smalle enkels en kuiten hebt maar toch 3R draagt 9welke het meest te vinden zijn. Het effect is dat van een trechter.

M-1943 uniform          

In augustus 1943 werd het vernieuwde uniform geïntroduceerd. Dit uniform bestond uit vele vernieuwingen: slaapzak, trui, broek, jas, poncho. Tijdens de landing bij Anzio werd het uniform voor het eerst uitgedeeld aan de 3rd division als test. Gedurende de oorlog zie je echter bij veel eenheden dat ze alleen de jas of alleen de schoenen dragen. Het verschilde dus per divisie of eenheid of ze een gedeelte van het uniform uitgedeeld kreeg. Door mismanagement zou het echter tot 1945 duren voordat het uniform in grotere aantallen naar Europa kwam.

M-1943 Jacket
De M-1943 jas was een flinke verbetering op de M41 jas. Vier ruime zakken, een verwijderbare binnenvoering,

Buckleboots: Boots, Service, Combat
Deze schoenen waren een vervanging voor de Service shoes, (reverse uppers) met leggins. Tijdens de landing in Salerno in septemeber 1943 droeg een gedeelte van de 36th division deze schoenen samen met het (veelal First Pattern) HBT uniform (zie onder).
Het zou tot na de landing in Zuid Frankrijk zijn voordat er echt eenheden met buckle boots werden uitgerust in Noordwest Europa.

De helm, M1           

Deze helm werd in juni 1941 geïntroduceerd als standaard helm en verving daarmee het model M-1917A1 (zoals de engelse schotelhelm). Een naoorlogs helm zoals je deze in een dump misschien zal vinden is niet goedgekeurd voor onze groep.

Kenmerken.

Vanaf juli 1941:

-helmrand van roestvrijstaal: lasnaad aan voorkant
-Kinbandoog (Chinstrap loops): niet beweegbaar, maar vast gelast aan de helm.
-De helm verf is met fijn kurk gemengd waardoor de oppervlakte fijn bobbelig is. Na de oorlog wordt de verf gemengd met zand waardoor de structuur veel fijner wordt. (Naoorlogse nederlandse helmen hebben helemaal geen structuur).
-De kinband is aan de kninbandoog genaaid en niet met een ijzeren sluiting (de klauw) vastgemaakt zoals naoorlogse helmen dat hebben (zie onder).

December 1942: antimagnetische roestvrijstalen rand werd geïntroduceerd: lasnaad aan de voorkant.

Oktober 1943-einde van de oorlog
Kinbandringen worden beweegbaar. In het veld bleek dat de kinbandje te snel sleten of afbraken, waardoor deze vernieuwing werd toegepast.

july 1944: anti-wurg sluiting: bolletjes sluiten,
In het veld was gebleken dat de gewone sluiting bij een explosie een persoon de nek kon breken omdat deze niet losschot. In juli 1944 werd daarom een bolletjes sluiting aan de kinband geïntroduceerd.
De Nederlandse helm heeft een nog andere anti-wurg sluiting namelijk de zogenaamde veiligheidsvork.

November 1944
- De roestvrijstalen helmrand wordt vervangen door een rand op basis van mangaanijzer. Op de roestvrijstalen rand bleef de verf niet zitten waardoor het blote ijzer naar boven kwam welke glom. Niet echt gewenst natuurlijk. Op mangaanijzer blijft de verf beter vastzitten dan op het roestvrij staal.
- Een bijkomstig kenmerk is dat de lasnaad van de rand nu niet aan de voorkant kwam te zitten maar aan de achterkant

Augustus 1945: verwijderbare ijzeren sluiting (klauw) aan de kinband. Voorheen waren de kinbandjes aan de kinbandring genaaid, maar wanneer deze afbraken door slijtage ed was het lastig deze weer vast te maken vanwege een tekort aan veldnaaimachines. Een oplossing was de verwijderbare sluiting. Niet te gebruiken voor ons dus.

HBT            

HBT, Haringbone Twill of wel visgraat. Zo genoemd vanwege het karakteristieke weefpatroon. Al in 1938 was van deze stof de M-1938 One-piece suit (overal) gemaakt. In 1941 werd het blauwe tweedelige denim oefenuniform (broek en jas) vervangen door het tweedelige HBT uniform. Ook voor dit uniform geldt dat het per eenheid verschild of we deze kunnen dragen. Er zijn van dit uniform verschillende versies gemaakt. Op foto’s is het “Second Pattern” het meest te zien welke wij dan ook aanbevelen.

First Pattern begin 1941

jas
Licht groen, twee geplooide zakken, zes knopen waarvan twee sluitknopen aan de onderkant van het jasje, aan de beide zijkanten twee verstelgespen.

Broek
Het patroon is grotendeels als de zomer khaki broek. De broek heeft gewone broekzakken, een horlogezakje en twee kontzakken

Second Pattern, 1942

jas
Lichtgroen, twee borstzakken met plooi die uitloopt naar de zijkant

Broek
Lichtgroen, twee zijzakken met plooi die uitloopt naar de achterkant

Special HBT Jacket, 1942

Hetzelfde als de second pattern, maar er is een gasflap aan de voorsluiting toegevoegd en twee knopen in de kraag om de antigas wollen capuchon aan te bevestigen.

Special HBT Jacket OD shade 7, 1943

Hetzelfde als de Special HBT Jacket maar nu in de donker groene kleur OD shade 7

Third pattern, midden 1943

De borstzakken hebben een dubbele plooi: onder horizontaal en een verticale in het midden.

Fourth pattern, 1944

De laatste versie van de oorlog, welke je nauwelijks/niet ziet op foto’s.
De zakken zijn recht zonder plooi en aan de onderkant schuin afgesneden. De zakken zijn ook aanzienlijk kleiner. 

 
De 9th Infantry Division 

De 9th, bestaande uit het 39th, 47th en 60th regiment, was een veteranen divisie die, net als de 1st, vanaf november 1942 in Europa had gevochten. Zij landde in Noord Afrika vervolgens vocht zij op Sicilië en in Normandië maar zij kreeg lang niet zoveel bekendheid als de 1st die bijvoorbeeld later een eigen film zou krijgen. Na D-day en de uitbraak uit Normandië had zij in snel tempo een afstand van zo'n 450 mijl afgelegd door Frankrijk en België waarna zij op 13 september vanuit het Belgische stadje Eupen de order kreeg een aanval op de Siegfriedlinie te lanceren.  

THE BATTLE FOR HURTGENFOREST

14 september tot 22 september  

Bij het horen van het bericht dat de Scharnhorstlinie nauwelijks werd verdedigd, werd besloten een verkenningseenheid uit te rusten waarvan het werkelijke doel was door de linie heen te breken en via Stollberg naar de rivier de Roer door te stoten. Dit werd gedaan ten zuiden van Aken. De eenheden die deelnamen aan het doorbreken van de Siegfriedlinie bij Aken waren de 1st en de 9th Infantry Division en de 3th Armored Division (pantserdivisie), gezamenlijk het 7de Legerkorps onder leiding van generaal Collins. De 3th Armored Division zou de voornaamste stoot uitdelen en de beide infanterie divisies zouden haar flanken dekken. De 1st zou de heuvels rondom Aken veroveren en de 9th zou haar zuidelijke flank dekken. Het 47ste t Regiment zou in het kielzoog van de tanks van de 3th Armored de noordelijke bosrond van het Hurtgenwald zuiveren. Het 39ste Regiment zou een dag later op 14 september elf kilometer zuidelijker bij Lammersdorf een aanval doen op de Siegfriedlinie waarna zij door zou stoten door het woud en de 47th bij Duren ontmoeten.  Op 13 september werd de Siegfriedlinie bij Roetgen doorbroken en kon zes mijl worden doorgestoten. Op de 14de werd Zweifal ingenomen en op de 15de drong de 47th een deel van de Schill-linie binnen. Nu werd een eerste tegenaanval gelanceerd door de Duitsers en de opmars van de 9th zou nu aanzienlijk vertraagd worden. Op de 16de, na het in nemenen van het dorp Vicht, maakte het regiment een spectaculaire opmars van vijf kilometer en veroverde zij na zware gevechten het dorp Schevenhutte. De gedesorganiseerde Duitsers boden lichte weerstand. Dit zou echter gaan veranderen. De Duitse bevelhebber dacht dat de Amerikanen de stad Aken wilden innemen en had zich daar op geconcentreerd. Toen echter bleek dat niet Aken het doel was maar Stolberg, werden verse versterkingen aangebracht die rechtstreeks van het oefengebied in Pruisen op de 16de arriveerden. De daaropvolgende zes dagen werd er hardnekkig om het dorp Schevenhutte gevochten. Op 17 september was de 3rd armored in Stolberg, maar werd daar tegen gehouden door een krachtige Duitse tegen aanval en de order tot terugtrekken en consolidatie werd op 18 september gegeven. Tegelijkertijd werd opdracht geven de frontlijn van de 9th in te korten en het gebied tussen Schevenhutte en Lammersdorf te zuiveren omdat het 39ste niet erg opschoot.  Het 39ste Regiment viel op 14 september de Scharnhorstlinie aan op het punt waar zij het sterkst verdedigd werd. Zij werd dus tot staan gebracht en ook de volgende dag kon geen doorbraak worden geforceerd ondanks steun van tanks die de pillboxen onder vuur namen en ondanks de omtrekkende beweging van een bataljon dat de linie in de rug aanviel. Nadat de sterkte was gebroken op de 16de kon het regiment nog geen vorderingen maken. Zij bleef de rest van de maand bezig pillboxen uit te schakelen en voerde gevechten om twee dominerende heuvels bij Lammersdorf en Rollesbroich die door de Duitsers werden gebruikt als observatiepunten. Tegen 30 september bevond het regiment zich half in de Siegfriedlinie en half erbuiten. Een ontmoeting bij Düren bleek dus "wishfull thinking" Om dus de frontlinie van de 9th in te korten werd het 60ste regiment ingezet die dwars door het bos de hoger gelegen posities bij Hürtgen moest bezetten. Op 19 september gingen twee bataljons in de aanval. Eén bereikte op 20 september de Weisser Wehe vallei waar zij werd tegen gehouden door de Duitsers. Zij werd echter teruggeroepen om het 47ste Regiment bij Schevenhutte bij te staan waarna de Duitsers de vallei heroverde. Het tweede bataljon ondervond al direct sterke tegenstand omdat zij optrok via het tracé van de Schill-linie. Toch was zij op 20 september dicht bij haar doel, de heuvelrug ten noorden van Todtenbruch. Hier werd haar opmars door sterke Duitse tegenstand gestopt. De daaropvolgende drie dagen woedde er rondom een nest van drie pillboxen hevige heen en weer gevechten terwijl ondertussen op 21 september het reserve bataljon en het teruggekeerde bataljon uit Schevenhutte de aanval over namen. Zij gingen niet meer naar Hürten, maar bogen nu af naar het zuiden om contact te maken met het 39th regiment bij Lammersdorf. Echter, na vijf dagen vechten was het regiment nog geen twee kilometer opgeschoten en stopte de aanval bij het Jägerhaus. Het vermoeide regiment was niet meer in staat verder te gaan. Het was voor het eerst in de oorlog dat deze veteranen divisie niet haar doel had bereikt.   

6 oktober tot 24 oktober 
Tussen 22 september en 6 oktober was de linie die de 9th had bereikt bezet door de 4th Cavalry Group (1), eigenlijk de verkenningseenheid van het Korps, maar nu als front bewakingseenheid neergezet. In de tussentijd werd de 9th weer op krachten gebracht door nieuwe troepen. Het Hürtgenwald werd gezien als een gevaar van waaruit Duitsers een tegenaanval konden lanceren en de legerleiding wilde nog steeds de Duitsers uit het woud krijgen. Hierdoor werd een aanval op het plaatsje Schmidt beraamd, dat werd gezien als een knooppunt van de belangrijkste wegen in het woud. Wanneer dit plaatsje werd veroverd konden alle wegen worden gecontroleerd en zo naar de Roer worden doorgestoten. Echter, deze aanval werd voorbereid door staf officieren die mijlen van het front zaten en slechts op hun stafkaarten keken. Zij zagen niet de grote problemen die de soldaten van de 9th zouden ondervinden. Dennenbomen stonden zo dicht tegen elkaar dat de takken in elkaar verweven waren zodat een soldaat slechts kon kruipen. Hierdoor leek het alsof de soldaten in een groene tunnel terechtkwamen en zou de communicatie direct verbroken worden omdat eenheden elkaar verloren. Slechts een smal padje per regiment was beschikbaar voor de bevoorrading en voor de ondersteuning van tanks. Deze konden echter niet maneuvreren zodat tankondersteuning niet mogelijk was. Daarnaast waren de vele nieuwe jongens in de 9th niet getraind in het vechten in bossen terwijl hun tegenstanders het terrein kenden en ervaring hadden in Rusland. Hierboven op zat het weer ook niet mee en was het voornamelijk druilerig weer. In de vroege ochtend van 6 oktober, na een luchtaanval en een drieminuten durende artillerie barrage startte de aanval. De Duitsers hadden echter weinig onder de bombardementen geleden en wachtten de aanvallende soldaten op. De aanval liep eigenlijk vanaf het eerste moment uiterst traag. Bunkers, veldversterkingen en wegversperringen vertraagde de opmars van het 47ste regiment en het 60ste, op zo'n duizend meter van haar doel, kreeg te maken met een regen van geweer, mitrailleur en mortiervuur en moest afremmen.Verliezen liepen snel op en een compagnie had al 50 precent verliezen geleden.  Op 7 oktober werd de bosrand bereikt die uitkijkt op de belangrijkste verbindingsweg door het Hurtgenwald, de B399. Toch kon de aanval niet verder omdat de tanks niet snel door het woud konden optrekken. Een dag later werd de aanval gelanceerd op Germeter en ingenomen. Om de divisie op adem te laten komen werd 9 november gebruikt om te hergroeperen. De aanval ging weer verder op de tiende richting Vossenack en een in de Zuidelijke richting die tegen achterkant van de Siegfriedlinie opbotste. Dit bunkercomplex kon niet worden doorbroken.  De eerste rechtstreekse aanval op Vossenack mislukte waardoor een omleidende aanval werd uitgevoerd. Deze lukte maar werd tenietgedaan door een sterke Duitse tegenaanval in de Weisser Wehe bach vallei die de Divisie in tweeën dreigde te splitsen. Hierop werd het bataljon teruggeroepen om de gaten op te vullen. Na het afslaan van deze aanval was de gevechtskracht op 14 oktober weer uit de divisie en ging het in de verdediging tot ze op 24 oktober werd afgelost door de 28ste Divisie. De Divisie, of wel het 60ste regiment was in een dag of acht een kleine drie kilometer opgeschoten en had uiteindelijk 3.836 slachtoffers. Een regiment telt zo’n 3000 man wat dus wil zeggen dat weinig jongens het er heel vanaf hebben gebracht.
 
1) group is het equivalent voor regiment


 

THE BATTLE FOR MEIJEL 27 OKTOBER - 11 NOVEMBER 1944

Om geallieerde troepen te onttrekken aan het Schelde front lanceerde de Duitsers een verrassingsaanval op de Oosterlijke flank van de steeds breder wordende corridor die ontstaan was door Operation Market Garden.
Zij viel aan waar de verdediging het zwakst was omdat de Geallieerde daar geen aanval verwachtte: in de drassige Peel bij het kleine plaatsje Meijel.
Drie dagen lang beukten de Duitse tanks op de zwakkere Amerikaanse 7th Armoured Division. Met behulp van Britse artillerie slaagde zij er echter in de Duitse opmars een halt toe te roepen.
De Amerikanen werden afgelost door de Schotse 15e Divisie die nog twee weken moest knokken voordat de Duitsers weer naar hun vertrekpunt waren teruggedreven.




Eyewitness repport SGt B.J. Gordon 48th AIB

We were pulling back everytime. The pressure on our line was just too big. During one small fight we got seperated from our unit and our squad was dropped to about four men. We bumbed into a AT team of the 814th. They were pulling back to find a better spot for their AT gun because a German tank was moving up this road. Exually at that moment we heard the distinguised sound of tanktracks. Then, from out of the bushes we were fired upon by small arm fire. We reacted quickly. Our infantry, about ten of them including the TD, emptied evrything they had on the German grenadiers so the AT gun could get of the road on a small patch of field behind a wooden shed so we could hit the tank in the flanks. The TD boys unlocked their gun from the vehicle. Then the German tank appeard from behind the shed.
Dammit! It was a Panther tank. The distinguished shap of the gun barrel. The ankeled front. Hell this looked pretty bad. No time to wonder arround.
Dammit pull back, pull back!! The infantry was running back like hell. We only had rifles and submachine guns which were no use agains this tank.
{mosimage6} I run to the AT gun.
Gun ready!!! I shouted
The Panther still had it’s right flank exposed. I could see it had armored plates along its sides.
Fire!!!!
A loud bang and for some moments the Panther was not seen because of the smoke. After some moments the smoke disappeard and we saw it was turning towards us and now had it’s front towards us.
Reload!!!.
The TD boys had allready done that an were ready for their next shot.
Fire!!!!!
Again a loud bang and a lot of smoke.
Through the smoke I saw the tank had stopped, barrel pointed towards us. It could hit us point black....
Fall back dammit!!!, Fall back!!!! Get the hell out a here!!!
The Panther fired but missed us. The granade heat was feld when it flew over our heads. I could not see were the granade exploded.

We were running like hell and I don’t think I have ever run faster in my life again. One of the TD boys fell on yhe ground and didn’t move. He was picked up by his buddies.
We must have run for about a couple o hundred yards before we dropped on the ground behind a small wall,  completly exosted. We waited there untill dawn. Exually the Panther didn’t show up anymore. It had probably pulled back to the road and continued it’s way.

The boys who did the job. Left to right Standing: Our 101st Airborn group. With howizer: 814th. Next: Our Gordon Highlanders, Nealing: American Patrol, Standing some 814th and a lonesome German tankcommander  

Special thanks to the boys of the 814th Tank Destroyers. Check their website: http://www.lhgh.nl/

After the battle. To be shipped to the USA.

LPLG WEEKEND 2005

After Action Report Sgt BJ Gordon 48 AIB

{mosimage4} After we we went through C coy we followed our way south along the Asten Meijel road. It didn’t last long before we were fired upon.  Our platoon deployed west of the road and returned fire. We kept on pushing but suddenly artillery dropped around and we had to take cover. During the barrage we suffered quit some men as there wasn’t much cover Some of our platoon run to a smal wood so we run after them. In the confusion we got seperated from our company. After the barage lifted a scout was sent to see the situation. When he came back he told me the Germans had past us so we were more or les surrounded.
We were with about ten man including a radio. Lucky for us it worked.
We had to get back to our lines but we didn’t really want to get in contact with the Germans as they were in much bigger strength and had tank support. First we tried to get in contact with batalion.
“Red River Six, Red River Six this is Workshop over”
Nothing but rustle. Probably because of the trees. We followed a north west direction to avoid the Germans.
The area was swompy so progress was slow. We walked for about an hour. In a clear area we tried the radio again.

 “Red River Six, Red River Six this is Workshop over”
Nothing.
“Red River Six, Red River Six this is Workshop over”
But then suddenly...
“Worshshop this is Red sshiver Sissh over”.
The line was pretty bad, and the voice blured but we were glad we had some contact.
“Heay hello Red River Six glad to hear something of you. We got surrounded. Try to get back to our lines. Over”
“A..gh ..ksh.. wh..wssh.shon..shver”
“Uhm, Hello Red River Six. The line is very bad, can you repaet that message? Over”
“Alssh shp yossh a..gh ..ksh.. wh..wssh.shon..shver”
Dammit this was no use.
“Red River Six we did not understand your message and will try again later. Over and out”
We continued our way. But then we heared some shots and after that a loud explosion. pvt Roberts made a loud cry and fell on the ground. He was hit by a granade. Some of our boys fired back in the direction the fire came from and we made a quick examination on pvt Roberts. His hand was blown of but it looked like he didn’t noticed. We put some sulfanade powder on the wound and then wrapped it in a bandage.
We sure as hell made it for a run.
By now we noticed the Germans weren’t with that many so we could hold them off a little. We went into a wood and dissapeared in the brush. Then, when we got to the other end of the wood we noticed we had to cross a canal. Lucky for us we noticed the other side was occupied by our own troops. So we switched on the radio.
“Red River Six, Red River Six this is Workshop over”
“Workshop this is Red River Six over”
“Hello Red River Six. We have come across a canal. It looks like you guys are on the other site. We need a boat to transport a wounded soldier over”
The other line was now rusle but suddenly
“Workshop, the boat is comming over and out”
So we waited for a while. But then we heared some firing again. Our Outpost spotted a German patrol and got into a firefight.
On the other side we spotted a GMC truck with the rubber boat.
Two of our boys took off their equipment and dove into the canal got the boot and peddled back. On one end of the boat they had made a rope to pull back the boot.

{mosimage4}
First pvt Robberts got in and he was brought over safely. Then the rest was pulled over one by one. Our two outposts were driven back to the treeline and eventualy to the bank of the canal. Time was running out. We gave covering fire all the time the boat crossed. Pvt Brook was hit when he reached the other side and fell into the canal.
He was dragged out but did’t make it.
Eventualy the rest of us made it to the other side. After this engagement we where pull out of the line. We were to be sent back again but then we heard our lines were taken over by the Scottish. We were sent somewhere to the CCA sector near the Belgium border.

Battle Tour
The Battle For Meijel:  27 Oktober 1944 - 11 november

“Die pantserwagen reed heen en weer door de hoofdstraat en schoot dan weer van deze kant op de Amerikanen en vervolgens weer van de andere kant om de indruk te wekken dat er meerdere wagens aanwezig waren. Op een gegeven moment reed hij door het steegje langs ons huis en reed vervolgens de tuin in. Omdat wij dat niet zo erg leuk vonden pakte ik een bord met daarop geschreven “mijnen”waarna hij naar de buurman reed en in de mest vast liep.”

Aan het woord was mijnheer Martens, een zeer kwieke man die na de oorlog veertig jaar brandweer commandant geweest was in Meijel en in de oorlog, tsja een ravotter al zegt hij het zelf. Toch heeft hij de oorlog bewust meegemaakt en de gevechten rond Meijel in 1944 hebben diepe sporen nagelaten. In zijn garage heeft hij een verzameling van voorwerpen waarvan de meeste een persoonlijk verhaal hebben. “Zie ie die veldtelefoon. Ik vond een ijzeren snoertje op een weggetje en ben toen naar de Britten gestapt om het te melden. Ook zij vonden dit een merkwaardige draad en namen het zekere voor het onzekere. Ze bonden het achter een jeep en reden toen weg waarna de veldtelefoon hobbelend te voorschijn kwam. Ik heb hem toen gekregen.
Later liepen we achter zijn huis  “Je moet je voorstellen dat al deze huizen er toen nog niet waren en dat je zo naar de Peel kon kijken. Kijk daar staat mijn oude woning. Na de oorlog hebben we met een Enfield vanuit het raam de Peel ingeschoten, er was daar geen kip” Een ondeugend lachje is op zijn gezicht te zien. “Tsja er lag hier na de oorlog zoveel rommel”
En met rommel bedoelde hij niet alleen Lee Enfields. De dorpsstraat, alle padjes en weggetjes in het gebied tussen Asten en Meijel lagen bezaaid met mijnen. Dit heeft tijdens en na de oorlog de nodige slachtoffers gemaakt onder de burgerbevolking.
“Twee jongens, die altijd aan ravotten waren wilden de Peel in maar dit werd hen afgeraden. Ze zijn toch gegaan en bij een waren zijn benen afgeblazen.
Een merkwaardig verhaal was die van de pennetjes mijnen die door de Britten zouden zijn afgeworpen uit vliegtuigen. Deze mijnen leken op pennen. Uiteraard vinden kinderen dit ook interessant en een raapte het op waarna zijn arm werd afgeblazen.

We vervolgde onze weg naar het gebied buiten Meijel naar de Astener weg. Deze weg was toen het gevechtsgebied van de 87th Reconnaisance squadron en de 48th Armored Infantry Battalion. 2nd Lt Sam HJ Sharp van de assault gun platoon van de 48th heeft over zijn belevingen een zeer gedetailleerd verslag geschreven volledig met kaartjes. Op de weg Asten Meijel stopte wij bij de afslag die naar Ospel. In de ochtend van 27 oktober heeft de 87th hier een drietal aanval gelanceerd in de hoop de Duitsers terug te drijven uit Meijel. Dit is echter niet gelukt. Later probeerde de 48th het ook maar de Duitsers waren te sterk. De assaults guns waren in support en diende als indirect vuur voor de infanterie. Sharp was vooruitgereden en had een observatiepost in de boerderij gemaakt even na de bocht. De boerderij die er nu staat is na de oorlog gebouwd. ’s Nachts kwam er vanuit Asten een Panthertank aangereden. Deze stopte een kleine vijftig meter van de boerderij. Naast de boerderij stond een AT gun. Met z’n tweeën probeerden ze het te bedienen maar het sluiterstuk was onklaar gemaakt. Vervolgens pakte ze een bazooka en benaderde de tank op zo’n twintig meter. Het schot was raak maar ketste af. Waarschijnlijk was het projectiel niet van de veiligheid afgehaald, maar het werd tijd om andere middelen in te zetten. Een Tank Destroyer van de 814de werd opgeroepen en kwam even later opdraven. De Panther had de tank niet in de gaten en de loop werd gericht. Het volgende uit het verslag van Sharp zelf:

The gun was cranked down, now pointing directly at the Mark V. “OK, fire!”
We waited in anticipation. I even forgot to concern myself for expected muzzle blast of the gun. I wanted to see that Panther hit.

“Click”. Pause
“Click”. Pregnant pause.
“Click”. Suspense unbearable pause.

“Lieutenant, the gun won’t shoot.”
I shall never forget hearing the voice of that gunner. Our heats went lower than the celler. This kind of thing hurts morale.

De Panther merkte nu dat er iets voor hem zat en schoot. Het schot miste doel, maar de tweede was raak op de koepel. De TD reed snel achteruit maar geraakte in een greppel, waarna de bemanning de tank verliet.

Voor Sharp en zijn bemanning was het ook hoogste tijd om te gaan. Duitse infanterie was dichtbij.  Met hoge snelheid reed hij vanachter het huis de weg op. De Panther had gelukkig zijn loop de ander kant op gedraaid, maar draaide deze terug:

“He was determined to get us. His first shot went over my head perhaps a couple of feet and “the red foorball”arched on forward up the straight, flat road. His second shot was alongside the right side of the half-track and took the water can to which Sgt Towler was clinging out of his hand and into oblivion. The third shot went underneath Maggies Drawers between the tracks and ricochetted into the sky...”

We kunnen wel zeggen: the luckiest man in the world.

We vervolgde onze weg, naar een ander kruispunt waar de 48th op 30 oktober hun laatste aanvallen te verwerken kreeg en reden toen naar de plek waar de Schotse Arillerie geplaatst was. Vele aanvallen van de Duitsers werden door deze kanonnen tot stand gebracht en waren zo een grote steun voor de Amerikanen. We vervolgde onze weg naar “Dennendijk Wood”

Hier losten de Schotten de Amerikanen af die rondom Liesel aan het vechten waren.

Omdat de tijd ons parten ging spelen, moesten we de route versnellen en reden na Dennendijk Woods naar Diamont Wood ten Oosten van Astel.
Om Meijel te bereiken heeft de 15th zeer hevige gevechten moeten leveren. Een van deze gevechten was de slag om Diamont Wood welke zijn naam kreeg vanwege de vorm van het bos op de kaart. Vanaf 2 november begon de 15th haar opmars naar Meijel. De plaatsjes langs de Liesel Meijel weg werden snel ingenomen, maar Meijel was te sterk verdedigd. Er zou een directe aanval worden gelanceerd ondersteund door een flankaanval met tanks. Deze omtrekkende beweging zou oostelijk om Dimont wood moeten gaan, maar dit betekende wel dat ze onder de neus van de Duitsers heen moesten, die net aan de andere kant van het kanaal zaten. Op 5 november werd een continue rookgordijn afgevuurd op de Duitsers aan de andere kant van het kanaal en de 19 tanks gingen in de aanval. De oostkant werd snel bereikt, maar toen zakte de een na de ander weg in de drassige grond. Het geluid van de motoren verraden hun locatie en de Duitsers lieten hun artillerie erop los.
Ook de directe aanval liep compleet vast: mijnen, anti tank geschut en artillerie maakte zoveel slachtoffers dat de aanval op Meijel werd afgelast. Deze zou weer worden voortgezet in combinatie met het offensief dat ten zuiden van Meijel zou starten, waardoor het plaatje in de rug zou worden aangevallen.
Ook op 5 november startte de7th Armored Division een offensief van de Zuid-willemsvaart om het gebied ten zuiden van de Noorder vaart te zuiveren. Zij geraakte tot halverwege Nederweert-Meijel toen de aanval vastliep. De Divisie zou nu van het Nederlandse strijdtoneel verdwijnen en plaats maken voor de 51st Schotse divisie die de aanval voort zetten.

Volgens Generaal von Manteuffel had het ardennen offensief alleen kans van slagen als

A de Duitse aanval een verrassing was,
B het weer zo was dat de geallieerde luchtmacht de Duitse collones niet kon hinderen,
C de voornaamste opmars door en voorbij St Vith snel en zonder vertraging was.

A en B werden gehaald, maar C niet.

Op 24 december 1944 meldde von Manteuffel aan Hitler dat de slag verloren was omdat St Vith te laat was ingenomen (21/22 december) en dat de Duitsers zich moesten terug trekken achter de Siegfriedlinie.

Er klopt iets niet. De hele re-enactment wereld zat rond 16 december in Bastogne in de schuttersputten van easy company terwijl een klein groepje re-enactors door de besneeuwde straten van St Vith liep waar de sfeer alles van kerst weg had, maar je verder een kanon kon afschieten.

“Als de voornaamste opmars door en voorbij St Vith snel en zonder vertraging was”…

Om de geallieerden op hun knieën te dwingen had Hitler een plan bedacht wat inhield dat een groot offensief richting Antwerpen de geallieerden in tweeën zou splitsen waardoor de Britten het moesten opgeven en de Amerikanen het daarom niet meer alleen zouden redden. Hierdoor zou een wapenstilstand kunnen worden ondertekend met de westerlijke geallieerden waardoor de Duitsers hun westerlijke troepen in het oosten konden inzetten. De aanval zou plaatsvinden in de Ardennen, het rustigste front van het westen. Voor het offensief had Hitler in het diepste geheim 200.000 soldaten bij elkaar gesprokeld.
De voornaamste stoot zou worden uitgedeeld even ten noorden van de Schnee Eifel. Waar de zwaarste bewapende troepen (het 6de SS Panzer Leger) door het Losheim Gat, via Malmedy de Maas moesten bereiken en vervolgens naar Antwerpen moesten doorstoten. Het gebied tussen Elsenborn en Monschau zou een stevige schouder vormen die het offensief moest dragen. Eerst zouden Volksgrenadier divisies de Amerikaanse linies breken waarna de zware Panzer divisies/ Kampfgroupe (12th SS, Peiper) zouden doorstoten naar Antwerpen.

De Ardennen werden door de Amerikanen als een rustgebied beschouwd en werd op 16 december beheersd door zo’n zes Divisies:
In het noorden bij Bullingen zat de nieuwe 99th “checkerboard”  division en door hun linie was de 2nd division bezig een aanval uit te voeren richting de dammen ten zuiden van het Hurtgenwald.
In het Losheim Gat, een dal tussen Losheimergraben en de Schnee Eifel,  de 14th Cavalry Group. Rond de Schnee Eifel de 106th  “Golden Lions”, ten Oosten van Bastogne de 28th “Key Stone” of “Bloody Bucket” Division en in het zuiden de 4th “Evy” Division. De drie Comabat Commands van de 9th Armored Division waren verdeeld onder drie divisies van het Eerste leger.
De Golden Lions waren een rooky division die sinds 11 december de linies hadden ovegenomen van de 2nd division. Twee van haar regimenten waren op en tegen de Schnee Eifel gelegerd en hadden enige comfort in de bunkers van de Westwall gevonden. Een gevaarlijke positie omdat de Duitsers alleen maar de heuvelrug hoefden te omsingelen om hen in te sluiten en de belangrijkste vluchtwegen naar St Vith waren te klein voor twee regimenten.

Manteuffel had gelijk dat snelheid belangrijk was, maar het zat de Duitsers van het begin af aan niet mee dit te behalen. De gecombineerde wapens waar ze in het begin van de oorlog zo mooi gebruik van hadden gemaakt was ver te zoeken in de Ardennen. Onervaren volksgrenadier divisies, vaak zonder steun van tanks, stortte zich en mass op een stelling van de onervaren Amerikanen van de 99th, 14th cav. en 28th division die met hun .30 cals weinig moeite hadden de aanvallen af te slaan. Na de eerste dag waren de VGD aan het noordenfront niet verder dan Losheimergraben en hadden ze de 14th een paar mijl teruggedreven. Een aanval ten zuiden van de Schnee Eifel, bij Bleialf had succes maar werd snel in de kiem gesmoord en aan het einde van de dag waren daar de linies hersteld.

Na een dag prutsen werden dan eindelijk in de vroege ochtend van de 17de meer tanks ingezet en wist Peiper via een omweg door te dringen en snel door te stoten naar Malmedy.
De 14th Cav werd nu ook verder terug geslagen en trokken zich terug uit het dal waardoor de artillerie batterijen van de 106th geen bescherming meer hadden. Deze gebruikte hun kanonnen nu echter als direct vuur en wisten de Duitsers ruim genoeg tegen te houden zodat een aantal kanonnen konden vluchten en uiteindelijk bij Parker Corner konden worden ingezet. Een van de commandanten, Lt Wood, wist de bossen in te vluchten en verzamelde daar een honderd tal manschappen waarmee hij tot 22 januari 1945! een guerilla oorlog voerde tegen de door de bossen naar het front trekkende Duitsers.
Bij Bleialf braken de Duitsers nu echt door en wisten Schonberg te bereiken. De twee regimenten op de Schnee Eifel waren nu omsingeld, maar de divisie commandant in St Vith had alle hoop dat ze zouden worden ontzet. Bericht was binnen gekomen dat de de 7th Armored Division in aantocht was en deze taak op zich zou nemen. Echter door de grote verkeerschaos van vluchtende Amerikanen kwam deze divisie maar druppels gewijs binnen.
Eisenhower had namelijk op de 16de bericht gekregen van de aanval en beval snel versterking te sturen naar de knooppunten en de schouders van de doorbraak. Hierdoor arriveerden de 101st en de 7th Armored zo rond de 17de op hun gevechtsgebied. Door de zeer vertragende acties op de 16de  was dit mogelijk daar deze knooppunten al op de 17de in Duitse handen hadden moeten zijn.
Toch was er zo rond het begin van 18 december een (kwetsbare) verdediging om St Vith gelegd en deze verdedigingslinie voerde agressieve verdedigende aanvallen op de Duitsers die nu langzaam St Vith begon te naderen, maar nog niet hun krachten konden bundelen door de verwikkelingen van de Golden Lions.
De twee ingesloten regimenten van de 106th probeerden nu onafhankelijk van elkaar uit de Schnee Eifel te bereiken. Op bepaalde punten werd hard gevochten. Gehavend wisten ze het dal tussen de Eifel en de Belgische grens over te steken en zich te verzamelen op een berg die uitkeek over het plaatsje Schonberg. Vermoeidheid, de aanhoudende vorst en de weinige voorraden had het moreel tot een zeer laag punt gebracht. Maar op 19 december zouden ze Schonberg aanvalllen en innemen en worden ontzet door de 7th Armored.

Echter, de 7th en de eenheden die rondom St Vith lagen hadden geen slagkracht om een effectieve doorbraak te kunnen forceren en was gedwongen om te vechten voor haar bestaan. Op de 19de voerde de Duitsers “soft spot” aanvallen uit om te kijken waar de verdediging het zwakst was. Overal dreigde omcirkeling en de aanvoerlijnen in het noorden dreigden constant te worden doorbroken door agressieve SS aanvallen. Door agressieve tegenaanvallen en arillerie barages wist de verdediging de Duitsers op afstand te houden.
Op de heuvel ten Zuiden van Schonberg deed de 106th haar aanval op Schonberg. De Duitsers wisten echter dat ze op de heuvel zaten en voordat de aanval werd ingezet werd de heuvel onder arty vuur genomen. De aanvallen begonnen om 10.00 uur en duurde tot zo’n 15.00 toen de overlevende weer terugkrabbelden op de heuvelrug. Verdere aanvallen hadden geen zin en om 16.30 uur ging het woord van overgave door de gelederen. 8000 man gaven zich over en verdwenen in gevangenschap.

20 december was een dag van relatieve inactiviteit, waarbij de Duitsers zich opmaakte voor een grootschalige aanval op St Vith. Het opperbevel vond dat St Vith de opmars te lang had vertraagd en stuurde het II SS Corps naar St Vith.
Deze tijdelijke rust gaf de Amerikanen de kans zich beter te organiseren waardoor een meer samenhangende verdediging ontstond.
Op 21 december werden massale aanvallen uitgevoerd door tanks en infanterie. De linies hielden de hele dag stand maar omdat er geen vervangende troepen waren dunde de verdediging uit. Om 20.00 uur was de oosterlijke verdedigingszone op drie punten doorbroken en om 22.00 werd de order geven tot terugtrekking naar een verdedigingslinie ten westen van St Vith. St Vith was nu in Duitse handen en stroomde op 22 december vol. Dit was een geluk voor de 7th. De Duitse aanval was hierdoor tot een halt gekomen en deze zou pas weer de volgende dag in sterke aannemen. Op de 22ste werd toch voor een tweede keer teruggetrokken om een meer aaneengesloten linie te krijgen. De voornaamste terugtrekroute was ondertussen afgesneden waardoor de 7th in twee werd gesplitst. Twee zuidelijke routes waren nu nog begaanbaar.
Montgommery gaf op de 22ste de toestemming om terug te trekken achter de Salm river waar de 82nd Airborn een smalle corridor had vrij gehouden tussen Vielsalm en Salmchateaux
Vanaf 0700 uur op 23 december wisten de verdedigers van St Vith zich ordelijk terug te trekken en waren de laatste voertuigen om 13.00 over de brug bij Salm Chateaux. De verdedigers van de noordelijke zone konden zich nu ook terugtrekken en om 17.00 bevonden ook deze zich achter de linies van de 82nd Airborn.

Voor het niet slagen van het offensief zijn vele redenen te geven die allemaal met elkaar te maken hebben. Het hardnekkige tegenhouden van de eerste Duitse aanvalsgolven door klein groepjes Amerikanen gaf de geallieerden de tijd versterkingen op belangrijke punten te plaatsen: de schouders van de uitbraak en de knooppunten St Vith en Bastogne. Deze werden snel verstevigd.  Het uit handen houden van het belangrijke knooppunt St Vith weerhield de Duitsers ervan voorraden en troepen snel naar het front te brengen. Al deze tegenslagen haalde het momentum uit de belangrijkst geachte noordelijke aanvalsmacht zodat de aandacht werd gericht op de middelste die het verste geraakte in de buurt van Celles. 

En zo deden wij de plekken aan waar het allemaal gebeurd was: Op zaterdag volgden wij de route van de 106th. De bunkers in de Schnee Eifel, de heuvelrug boven Schonberg, het monumentje van Lt Eric Wood op de plek waar hij gesneuveld was, diep in de bossen van de Hohes Venn Eifel.
Zondag de 7th. De verdedigingslinie rondom St Vith en de terugtocht van St Vith naar Salm-Chateaux en Vielsalm.
Re-enactmentgroepen gezien?  Nopes. Hollywood heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan onze kijk op het Ardennen offensief wat erg jammer is.

Om de slag om St Vith wat meer onder de re-enactors te brengen willen wij jaarlijks terugkerende evenementen organiseren in dit gebied. Aankomende december zijn er ideeen om de voettocht te lopen van de 106th Golden Lions naar de linies van de 7th Armored en vandaar via voertuigen de terugtocht naar Salm Chateaux.

2006

 
The 30th Division

Well hello y’all Americans, it’s a new year so it’s time for some new action. The division we will re-enact this year will be the 30th Infantry division “Old Hickory”. It was the second American unit to enter The Netherlands which took place south of the little village of Mesch were on the 12th of september 1944 company A of the 117th regiment crossed the border*1. Allright so now we know our regiment too: The 117th infantry regiment.

Now y’all think “what the heck does Old Hickory mean”. Well this is the nickname of Andrew Jackson who was born in 1767 near the North and South Caroline border. In Tennessee he became a lawyer and made it to Mayor General in the war agains the British who were trying to snatch New Orleans from the US in 1824. Well, after a month fighting the red coats turn tail and Andrew Jackson became the hero of the nation. Populair umong his men he was called “Old Hickory” after the robust Hickory Tree which was (and still is) a very poular wood umong furniture and toolmakers.
Because of his poularity he became the 7th president of the United States in 1829. For the dutch folks umong you: his succesor in 1837 was Martin van Buren who was the first president born as a United States citizen and he.. spoke dutch.

Well that about the name now about the units.

As a matter of fact the history of the 117th is a long one wich is mainly forming around the state of Tennessee. The basic units of a division which we know in world war 2 are regiments. Regiments have a longer militaire tradition then divisions (in Europe and the US) as they are normaly bount to a region. In Germany for example in the 19th century there were Regimental Cities were the majority of the inhabitants were soldiers. In the US  a regiment in peace time is the National Guard of a state.
Trases of the 117th go back to the wars of independence as volunteers from Tennessee and the Carolinas closed the ranks to fight of and totally decimated a lager British force during the Battle of King mountain. Volunteers from Tennessee were fighting the British at New Orleans in 1824 and a small group of Tennesseeans were amung 139 men who made a last stand at the Alamo in 1836. 

The title “Volunteer State” was forever formalized during the Mexican War in the late 1840’s  when President Polk, a native Tennesseean, asked for one cavalry regiment and two regiments of infantry after which ten times as many volunteerd.

On 15 may 1861 the 4th Tennesse Infantry Regiment was formed in Shelby County and became part of the Provisional Army of Tennessee, which was part of the Confederacy. During the Civil war it fought many battles under many well known generals but surrenderd on 26 April 1865. Following the Civil War  the 4th was disbanded with all other Confederate States of America military units.

During the Spanish American war of 1898 Tennessee was once gain called upon  for volunteers and four regiments were formed.
From 1914 on war clouds raged over Europe and in 1917 America joined the war. It was during this war that the National Guards from North and South Carolina and Tennessee were formed in the 30th Infantry Division. She was activated in September 1917 at Camp Sevier, South Carolina.When the 3rd Tennessee Infantry (regiment) was called into Federal service Tennessee was left without National Guard troops, and subsequently the 4th Tennessee Infantry, Tennessee National Guard was organized as the only Infantry Regiment in the State of Tennessee. 
The Division, which was now mainly formed of troops from North an dSouth Carolina served overseas with the American Expeditionary Forces and distinguished itself in the Somme Offensive by breaking through the notorious Hindenberg Line, and in the Battles of Le Selle, Ypres, St. Mihiel, and in the Meuse-Argonne. In those battles the volunteers fought hard and many more Medals of Honors were made to the men of the 30th then any other unit in the Great War.
I  want to mention one Tennesseean, who did not fight in the 30th but in the 82nd Infantry Division. (indeed, the later 82nd Airborn Division) He became the most decorated enlisted man of the war: Sergeant Alvin York. In 1941 a movie was made about him, “Sergeant York”staring Gary Cooper. Exually it is a propaganda movie about doing your duties for your country. We do have to see this movie as it gives a nice glimpse about Tennessee and the American society during WW1.
After World War I, the 30th was deactivated from Federal service and reverted to its National Guard role in its respective states.
The 4th Tennessee Infantry Regiment was redesignated the 117th Infantry Regiment, Tennessee National Guard in April of 1921.
In September 1940, the 30th Infantry Division, now composed of the the 119th and 120th regiments from North Carolina, the 117th regiment from Tennessee, draftees for all the regiments from South Carolina*2 and some smaller units from Georgia, was inducted into Federal Service at Fort Jackson, S.C were it started  its training and in June 1941. took part in Tennessee maneuvers. During Oct. and Nov. 1941, the Division participated in the Carolina Maneuvers. On 9 Mar 1942, the 30th came under the control of the Army Ground Forces after having changed its station to Camp Blanding, FL in October 1942. In May 1943, the Division transferred to Camp Forrest, TN and in September of the same year, took part in the Second Army maneuvers held in Tennessee. In November 1943, it went to Camp Atterbury, Indiana.
Later, the Division received a major portion of its training at Camp Blanding, near Starke, Florida. After receiving replacements from nearly every state in the union, the Division continued its training at Camp Blanding, Florida, Camp Forrest, Tenn., Camp Atterbury, Ind., and then departed for Europe in February 1944.
It subsequently took part in the invasion of Normandy, fought it’s way through the hedgerows and spearheaded the breakthrough at St. Lo where they encounterd the 1st SS division. 12 september 1944 it enterd The Netherlands near Mesch. It was one of the first divisions to break through the Seigfried Line and helped to encircle the city of Aken. During the battle of the Buldge the division again faced and defeated the 1st SS division after which the German High Command named them "Roosevelt's SS".
She was deactivated at Fort Jackson, S.C., on 25 November 1945. This unit's nickname "Old Hickory Division" continues today through the Second Infantry Regiment of the Tennessee State Guard's "Old Hickory Brigade."
What a history isn’t it?  Hope I’’ve made y’all a little enthusiastic so what else can I say than:

VOLUNTEER
AND JOIN THE RANKS OF
THE 30TH INFANTRY DIVISION
“OLD HICKORY”

*1  The first Americans to set foot on Dutch soil were GI’s of the 4th cavalry Group Red Horse which patroled across the Maas river on 9th september.

*2  A lot of troops served in the 81st division which was formed in South Carolina

 

De eerste echte training heeft 25 oktober plaatst gevonden. De kleding was nog niet geheel authentiek, maar dat is voor nu ook nog niet belangrijk. Waar het de komende trainingen om gaat is de standaard procedures te trainen van hoe een infanterie, mortier en machinegeweereenheid in het veld werkte en samenwerkte.

MG post wordt opgesteld: Assistant Gunner, gunner, observer. De ammo carrier is munitie halen.

Assistant gunner voert een granaat in de buis, nadat de gunner de richting heeft bepaald. De ammo carrier komt net nieuwe munitie brengen.

Volgende training: zondag 9 november 10.00 uur op Fort Vechten nabij Bunnik

De mortier is enigszins geupdate in die zin dat er schroefdraad is aangebracht zodat je de deflection en elevation kan instellen. De procedure van het plaatsen van de mortier is doorgenomen.  

• normandypost11
• normandypost12
• normandypost13

The Normandy Post 2

Het Nederlands Detachement Verenigde Naties
Het NDVN werd op 15 Oktober 1950 opgericht bij Koninklijk Besluit nummer 27, gedateerd 27-09-1950.
Uit totaal 16.225 vrijwilligers, werden er 3.418 geaccepteerd en uitgezonden naar Korea.

Het NDVN in Korea was ingedeeld bij het 38th U.S. Infantry Regiment "Rock of the Maine". Dit was een van de regimenten van de 2nd (Indianhead) US Infantry Division.

Naast een versplinterde boom wordt dekking genomen in een bomkrater.  Het vuur wordt geopendvuur op de vijand welke zich niet snel gewonnen gaf.

De voorste soldaat is getroffen. Een kamaraad begint onderzoekend met de eerste hulp.